Καλά είναι τα νέα σχήματα της ποπ, ο αγγλόφωνος στίχος, τα riff της κιθάρας, τα κάζουαλ ντυσίματα, η Monica, ο Lolek, και τα τραγούδια για τα βροχερά τοπία των μελαγχολικών πόλεων, αλλά η άνοιξη της παράδοσης, η επιστροφή στις ρίζες (με την καλή έννοια) και οι εκατοντάδες δεξιοτέχνες παραδοσιακών οργάνων που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα, είναι στοιχείο που δεν μπορείς να αγνοήσεις.

Αυτές οι σκέψεις μου γεννήθηκαν βλέποντας το κατάμεστο Μέγαρο Μουσικής, στο αφιέρωμα που επιμελήθηκε ο εθνομουσικολόγος Λάμπρος Λιάβας με τίτλο «∆εξιοτέχνες της ελληνικής δημοτικής μουσικής». Για την ακρίβεια το πρώτο μέρος, με θέμα το λαϊκό κλαρίνο και πρωταγωνιστές τον Πετρολούκα Χαλκιά, τον Νίκο Φιλιππίδη, τον Γιώργο Κωτσίνη, τον ∆ημήτρη Κώτσικα και τα Χάλκινα Πνευστά της Κοζάνης. 

Γιατί όταν βλέπεις στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου τον κόσμο να κρέμεται σαν τσαμπιά, να επιδίδεται σε εκδηλώσεις λατρείας για τους κλαρινίστες μας, τότε ψάχνεις τις απαντήσεις για να ερμηνεύσεις το φαινόμενο. 

«Ο κόσμος δεν σταματάει να αναζητάει τα αληθινά πράγματα, την αδιαμεσολάβητη έκσταση, το μεράκλωμα και το γλέντι (ή τον καημό) χωρίς προκαταλήψεις. Πιάνεις πολλές φορές τον εαυτό σου να λέει: “Το θέλω αυτό πολύ, με συγκινεί!” και κάπως έτσι ξαναγυρνάμε στα δημοτικά, τα νησιώτικα, τα μικρασιάτικα, τα ρεμπέτικα, τα λαϊκά», έδωσε μία εξήγηση στα «ΝΕΑ» ο Παντελής Θαλασσινός. 

Η μαζική προσέλευση άρχισε από νωρίς. Ο κόσμος των πανηγυριών, ο κόσμος της εσωτερικής μετανάστευσης που ψάχνει την τύχη του στην Αθήνα, η δεύτερη και τρίτη γενιά των Ηπειρωτών δεν ξεχνάει την πατρίδα του. Είχαν την τιμητική τους άλλωστε. Επιβεβαιώνοντας και τη δύναμη της παράδοσης, τη δίψα του κόσμου για δεξιοτεχνία και για τα παλιά γνώριμα ακούσματα. 

Κόσμος στο τραπεζάκι με τα βιβλία και τα CD: «Γιώργος Κωτσίνης, Χοροί Ελληνικοί», «Με κέντημα δικό του, Πετρολούκας Χαλκιάς», «Τραγούδια και Σκοποί από τους Χουλιαράδες της Ηπείρου». Αν δεν τρυπώσω στα καμαρίνια, δεν κάνω δουλειά, σκέφτομαι και σε χρόνο dt είμαι μαζί με τους σολίστες του κλαρίνου και τους μουσικούς. Παρατηρώ τα καλογυαλισμένα παπούτσια. Τις απίστευτες κοστουμιές. «Ο σοβαρός καλλιτέχνης ντύνεται καλά για να τιμήσει το κοινό», μου είχε πει ο αείμνηστος κλαρινιτζής Γιάννης Βασιλόπουλος και το επιβεβαιώνω. 

Παίζουν, ποζάρουν, πίνουν ουίσκι με κόκα κόλα. Είναι ο Πετρολούκας Χαλκιάς απ’ το ∆ελβινάκι και τη μεγάλη πορεία σε Ελλάδα και Αμερική. Είναι ο δαιμονικός Νίκος Φιλιππίδης απ’ την Κόνιτσα, ο άνθρωπος που άρχισε να παίζει φλογέρα στα έξι του και έχει φτάσει σε Ηρώδειο και Επίδαυρο. Είναι ο σαραντάρης Γιώργος Κωτσίνης, της νεώτερης γενιάς με καταγωγή απ’ το Πωγώνι, λαμπρές σπουδές και τώρα διευθυντής του τομέα παραδοσιακής μουσικής στο Ωδείο Φ. Νάκας. 

Είναι ο ∆ημήτρης Κώτσικας απ’ τη Γαλατινή Κοζάνης που έχει δημιουργήσει τα Χάλκινα Πνευστά Κοζάνης. «Θα παίξουμε πολλά και βέβαια τα δικά μας τα Πωγωνίσια», μου λέει ο Πετρολούκας, που δεν μπαίνει πρώτη φορά στο Μέγαρο, για την ακρίβεια τέταρτη και δύο στη Θεσσαλονίκη. Μαζί του είναι ο αδελφός του Αχιλλέας (θαυμάσιος βιολιστής) με το μπαστούνι, ο λαουτιέρης Θανάσης Μαρκόπουλος απ’ το Μονοδέντρι, ο Σπύρος Αλεύροντας με το ντέφι.

πηγή: tanea.gr