Είναι «3D», αναφέρεται σε έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του περασμένου αιώνα κι είναι θέατρο. Ο λόγος για το «Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν που παρουσιάζει ο Σταμάτης Φασουλής, από την Παρασκευή, στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» (σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με το «Τι είδε ο μπάτλερ»).

Η υπόθεση βασίζεται σε μια στιγμή του μεγάλου ζωγράφου Ρόθκο, ενός ζωγράφου που σήμερα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους του 20ού αιώνα.

«Σε μια εποχή που όλοι και όλα είναι στο κόκκινο, ο συγγραφέας μιλά όχι μόνο για την τέχνη και την εξαγορά της, αλλά και τη συνείδηση, το χρήμα, το αίσθημα, τις σχέσεις, την ανταλλαγή και το ξεπούλημά τους», υπογραμμίζει ο Σταμάτης Φασουλής, ο οποίος σκηνοθετεί την παράσταση και υποδύεται τον ζωγράφο επί σκηνής, σε μια «μεγάλη στιγμή» της καριέρας του.

«Είναι έργο 3D. Δίπλα στα μεγάλα προβλήματα της τέχνης εμφανίζεται η ζωή. Εχει φωνές ζεστές, χυμούς, σώματα πάνω στη σκηνή, ό,τι πρέπει να έχει ένα θεατρικό κείμενο για να είναι ενδιαφέρον», εξηγεί. «Κατάλαβα ότι κάτι σπαρταράει εξαρχής».

Ο Ρόθκο ήταν καλλιτέχνης που άνθησε με το κίνημα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Αργησε να γίνει πρωταγωνιστής στα εικαστικά δρώμενα, γιατί ζούσε στη σκιά του Τζάκσον Πόλοκ.

Αντιφάσεις
«Ηταν μια αντιφατική προσωπικότητα. Διαβάζοντας το έργο, υπάρχουν στιγμές που είναι αντιπαθέστατος και στιγμές που τον λατρεύεις». Παρόλο που πρόκειται για θεατρικό που δεν «βολεύει» το ταμείο, η παραγωγός εταιρεία «Ελληνική Θεαμάτων» πλήρωσε πολλά χρήματα για να το αποκτήσει (τα τετραπλάσια από αυτά που δίνουν για να πάρουν τα δικαιώματα ενός κειμένου).

Διότι για τον συγγραφέα το να ανέβει ένα έργο του στην Ελλάδα είναι κάτι το εντελώς ασήμαντο, αν σκεφτούμε ότι, εκτός από τα θεατρικά, έχει γράψει ακόμη τα σενάρια για τις ταινίες «Ο Μονομάχος», «Ο τελευταίος Σαμουράι», «The Aviator» («Ιπτάμενος Κροίσος») και «Sweeney Todd: Ο φονικός κουρέας της οδού Φλιτ».

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ο οποίος υποδύεται τον έτερο ρόλο του έργου, έναν μαθητή του Ρόθκο, τονίζει ότι του αρέσει το έργο για την «αντίφαση» που κρύβει .

«Δεν μιλάει για αυτά που νομίζεις ότι θα μιλήσει. Βάζει μπροστά την τέχνη για να μιλήσει για τη ζωή, για πράγματα που πρέπει να λυθούν εδώ και τώρα. Σε κάποια σημεία φιλοσοφεί, έχοντας μία αφήγηση γεμάτη σασπένς κι ένταση. Τις αρετές αυτές τις συναντάει κανείς σε κλασικά κείμενα». Υπάρχουν φορές, λέει, που «παρασύρεται τόσο, ώστε να ξεχνάει ότι βρίσκεται πάνω στη σκηνή».

Αναφερόμενος στον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, ο Σταμάτης Φασουλής υπογράμμισε ότι είχε χρόνια να συνεργαστεί με νέο ηθοποιό που να έχει τέτοια ειλικρίνεια και βάθος. «Φρέσκο ηθοποιό με τη δική μου πείρα» τον χαρακτήρισε. «Πολλές φορές αισθάνομαι σαν να παίζω εγώ, όταν τον βλέπω. Και σταματάω να παίζω για να τον θαυμάσω. Ξέρω ότι θα είναι καλύτερός μου και με χαροποιεί αυτό».

Τα σκηνικά είναι του Μανώλη Παντελιδάκη, τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

• Στο Μπρόντγουεϊ
  Το έργο ξεκίνησε από ένα θέατρο 200 θέσεων στο Λονδίνο, το Donmar Warehouse, κατέληξε να παίζεται σε ένα θέατρο 1.000 θέσεων στην καρδιά του Μπρόντγουεϊ, το Golden Theater, αποτελώντας εκτός από καλλιτεχνική και μία από τις πιο εμπορικές επιτυχίες της φετινής χρονιάς

πηγή: ethnos.gr