Το πρώτο πιάτο περιλαμβάνει πίτα και μια εξέχουσα λιχουδιά, χοχλιούς. Για δεύτερο σερβίρεται σουβλάκι κατσικίσιο ή γίδα βραστή, ενώ για απεριτίφ προτείνεται χυμός από εξωτικό ρόδι ή σταφύλι.  Το μενού δεν είναι έμπνευση ενός ακόμη master chef από εκείνους που έχουν κατακλύσει την τηλεοπτική οθόνη, αλλά οι αγαπημένες γεύσεις των κατοίκων που έζησαν τη 2η χιλιετία π.Χ. στην προϊστορική Θήρα.

Φαγητά, υλικά και σκεύη (από σουβλάκια έως χύτρες) που «πάγωσαν» κάτω από την ηφαιστειακή λάβα και κατάφεραν να αντέξουν ως τις μέρες μας για να αποκαλυφθούν από τη σκαπάνη του Χρίστου Ντούμα σ’ έναν από τους σημαντικότερους οικισμούς τού προϊστορικού Αιγαίου, του Ακρωτηρίου. Και τα οποία παρουσίασε σε διάλεξη που έδωσε χθες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο του συνεδρίου του IMIC, με θέμα «Από την ανάγκη στην απόλαυση. Οι διατροφικές συνήθειες στο Ακρωτήρι της Εποχής του Χαλκού». 

«Η πόλη του Ακρωτηρίου ήταν δημιούργημα μιας κοινωνίας οικονομικά εύρωστης και με επαφές που της προσέδιδαν χαρακτήρα κοσμοπολίτικο. Και η ποικιλία εδεσμάτων και ποτών που άμεσα ή έμμεσα αποκαλύπτουμε το επιβεβαιώνει. 

Μόνο μια εύπορη κοινωνία μπορεί όχι να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στην κάλυψη των καθημερινών αναγκών αλλά και να μετατρέψει την κάλυψη της βασικής ανάγκης σε απόλαυση, χωρίς να φτάσει στη χλιδή» επισήμανε ο ανασκαφέας του κλειστού από το 2005 αρχαιολογικού χώρου μετά την κατάρρευση του βιοκλιματικού στεγάστρου, του οποίου η αποκατάσταση αναμένεται να ολοκληρωθεί στο τέλος Μαΐου. Εφευρετικοί οι κάτοικοι της προϊστορικής Θήρας, αναγκάστηκαν να μπουν στην κουζίνα με τα λιγοστά υλικά που τους έδινε το άνυδρο νησί. Τα αιγοπρόβατα κατείχαν την πρώτη θέση σε ποσοστό 80%, τα χοιρινά ακολουθούσαν με 19% ενώ μόλις 1% της διατροφής κάλυπταν τα ζώα από κυνήγι και τα βοοειδή που δεν μπορούσαν να εκτραφούν στη φτωχή σε λιβάδια Θήρα. 

Κυδώνια, χτένια, αχινοί, πεταλίδες, πορφύρα – καταναλωνόταν και ως τροφή εκτός από τη χρήση της για παραγωγή χρώματος – και βεβαίως ψάρια φρέσκα και παστωμένα είχαν βασικό ρόλο στη διατροφή. Σύκα (οι σπόροι τους βρέθηκαν στα κατακάθια των υπονόμων) και αμύγδαλα ήταν επίσης ψηλά στις προτιμήσεις, ενώ δεν αποκλείεται να γνώριζαν και το μέλι, όπως δείχνει το κερί που είχε χρησιμοποιηθεί ως μονωτικό υλικό για τη στεγανοποίηση πιθαριών. 

Κι αν το κριθάρι –σπανιότερα το στάρι –, το λαθούρι, τα μπιζέλια, η φάβα και οι φακές ήταν τα κατεξοχήν σιτηρά και όσπρια που έτρωγαν οι κάτοικοι του Ακρωτηρίου, εντυπωσιακό είναι πως δεν έτρωγαν ελιές. «Η απουσία ολόκληρων ελαιοπυρήνων από τις αποθήκες του Ακρωτηρίου δείχνει ότι ο καρπός της ελιάς δεν φυλασσόταν ως διατροφικό είδος. Αντίθετα, η πληθώρα θρυμματισμένων ελαιοπυρήνων μαρτυρεί σύνθλιψη και πολτοποίηση του καρπού για εξαγωγή ελαιολάδου» τόνισε ο κ. Ντούμας. 

Στις εξωτικές γεύσεις δε συμπεριλαμβάνονται το ρόδι που ήρθε από την περιοχή της Κασπίας και το κρασί, το οποίο εισήχθη από τη Γεωργία στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. Στη Θήρα η παραγωγή του είχε μια πρωτοτυπία: τοποθετούσαν ένα κοφίνι ασβέστη μέσα  στον ληνό, ως ένα είδος φίλτρου καθαρισμού του μούστου.

πηγή: tanea.gr