• Προηγούμενο
• 1 of 2
• Επόμενο

Υπάρχουν πρωινά που ο Τζιμ Στόουν ξυπνά και βλέπει λύκους σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων από την πόρτα του σπιτιού του. Υπάρχουν απογεύματα που οι λύκοι περιφέρονται κατά μήκος της ηλεκτροφόρου περίφραξης, στα νότια του ράντσου του παρακολουθώντας και περιμένοντας. 

Είναι μια καθημερινότητα με την οποία ο Στόουν μπορεί,όπως λέει, να ζήσει. «Οι λύκοι είναι κρίκος της αλυσίδας της ζωής. Ήταν εδώ πολύ πριν έρθουμε εμείς, λογικό είναι λοιπόν να βρίσκονται εδώ και σήμερα». ∆εν είναι – σχολιάζει η «Guardian» – η αντίδραση που θα ανέμενε κάποιος από έναν άνθρωπο ο οποίος θα έπρεπε κανονικά να βλέπει τους λύκους ως εχθρούς. Στο συνολικής έκτασης10.000 στρεμμάτων ράντσο του, στη Μοντάνα των ΗΠΑ, ο Τζιμ Στόουν εκτρέφει κάπου 200 βοοειδή. ∆εν είναι όμως ούτε η συνήθης αντίδραση στη Μοντάνα, όπου ο κυβερνήτης πιέζει την κυβέρνηση Ομπάμα να πετάξει τους λύκους έξω από τη λίστα με τα προστατευόμενα είδη.

Οι ντόπιοι λένε πως οι λύκοι απειλούν τα ελάφια και ενοχλούν τα βοοειδή τους, ζητούν λευκή επιταγή να τους κυνηγήσουν. Ο Στόουν και οι υπόλοιποι κτηματίες που συμμετέχουν, μαζί με οικολόγους ακτιβιστές και κυβερνητικούς αξιωματούχους, στην πρωτοβουλία BlackfootChallenge, θέλουν να... εξιλεωθούν για τους πρώτους λευκούς εποίκους, που έφεραν τους λύκους στα όρια της εξαφάνισης, βρίσκοντας έναν τρόπο συμβίωσης αυτά με τα άγρια ζώα. Για τους λύκους, όπως και για τους ανθρώπους, αυτή είναι μια δεύτερη ευκαιρία.

Επικήρυξη. Οι πρώτοι λευκοί έποικοι που εγκαταστάθηκαν στις δυτικές ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα οραματίστηκαν – και λίγο - πολύ το πέτυχαν – ένα τοπίο χωρίς αρπακτικά. Τη δεκαετία του 1920 καταγράφτηκε ο θανάσιμος πυροβολισμός του τελευταίου λύκου στην περιοχή πέριξ του Εθνικού Πάρκου Γέλοουστοουν. Κάπου μισό αιώνα αργότερα, όμως, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαγόρευσε τη θανάτωση των λύκων.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990,οι αρχές εισήγαγαν ένα ζευγάρι λύκων απ όταν Καναδά, τους απελευθέρωσαν στα Βραχώδη Όρη και λανσάρισαν ένα πρόγραμμα με σκοπό την αποκατάσταση του πληθυσμού τους. Ο Στόουν κληρονόμησε το ράντσο από τον πατέρα του το 1985. Μέχρι το 1995, λύκους είχε δει μόνο στην τηλεόραση. Σήμερα, βλέπει μερικούς κάθε μήνα.

Εν έτι 2010, υπάρχουν περίπου 500 λύκοι στη Μοντάνα – 1.700 σε Μοντάνα, Άινταχο, Ουαϊόμινγκ, Ορεγκον και Ουάσιγκτον μαζί, αριθμός πενταπλάσιος αυτού που προσδοκούσαν οι υπεύθυνοι του αρχικού προγράμματος αποκατάστασης. Άλλοι 3.000λύκοι ζουν στις ερημιές της Βόρειας Μινεσότα, 1.200 ακόμα στο Ουισκόνσιν και το Μίσιγκαν. «Ο πληθυσμός τους αυξήθηκε με αρκετά ταχείς ρυθμούς μετά την επανεισαγωγή τους τη δεκαετία του 1990», λέει ο Σεθ Γουίλσον, συντονιστής της Blackfoot Challenge. «Η μεγάλη πρόκληση τώρα είναι να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε. Μπορούμε να ζήσουμε πλάι σε μεγάλα σαρκοφάγα ζώα; Αυτό είναι το επόμενο κεφάλαιο που γράφουμε». Μέτρα ασφαλείας. Στο κεφάλαιο αυτό γράφονται όλες οι προσπάθειες του Στόουν και των ομοϊδεατών του να κρατήσουν μακριά τους λύκους χωρίς να τους βλάψουν: η ηλεκτροφόρος περίφραξη, ο ρέιντζερ τον οποίο προσέλαβε να γυρνάει στο ράντσο οπλισμένος με σφαίρες από καουτσούκ και διάφορα θορυβοποιά εργαλεία, η νέα συνήθεια να θάβονται τα νεκρά βοοειδή αντί να αφήνονται εκτεθειμένα για τα αρπακτικά πτηνά… Μαζί με αυτές, βέβαια, γράφονται και οι προσπάθειες κάποιων λιγότερο ευαισθητοποιημένων κτηνοτρόφων και κτηματιών στη Μοντάνα, το Αϊνταχο, το Ουαϊόμινγκ και σε άλλες Πολιτείες να άρουν, δια της δικαστικής οδού, το καθεστώς προστασίας που έχει παραχωρήσει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στους λύκους.«∆εν είμαστε πια στο1880», λέει ο Στόουν.

«Πρέπει να βρούμε τρόπο συνύπαρξης». Χάπι εντ, πάντως, δύσκολα μπορεί να υπάρξει και για τους ανθρώπους και για τους λύκους.

Ελάχιστα ζώα έχουν απομείνει στη Σκανδιναβία

n Οι λύκοι κατοικούσαν άλλοτε σε ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο, από το Ισραήλ μέχρι τη Γροιλανδία. Κατόπιν παρενέβη ο άνθρωπος, εξολοθρεύοντάς τους ανηλεώς με όπλα, δηλητήρια και παγίδες. Ομως χάρη στα προγράμματα προστασίας που υιοθετήθηκαν τη δεκαετία του 1990, οι λύκοι έχουν πλέον επιστρέψει σε πολλές περιοχές της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Μαζί τους, φυσικά, επέστρεψαν γκρίνιες και διενέξεις για την προστασία τους. n Στην Ισπανία, ο πληθυσμός των λύκων πενταπλασιάστηκε, φτάνοντας περίπου τους 2.500 από ελάχιστους που είχαν απομείνει τη δεκαετία του 1970. Στην Ιταλία, μετά την εξαφάνιση των λύκων από τις Αλπεις και τη Σικελία, οι προσπάθειες αποκατάστασης των πληθυσμών τους έχουν καρποφορήσει και σήμερα εντοπίζονται περίπου 500 ζώα στα βουνά του Αμπρούτσο, ανατολικά της Ρώμης. Η Πολωνία, που φιλοξενούσε τον τελευταίο υγιή πληθυσμό λύκων στην Κεντρική Ευρώπη, έχει σήμερα περίπου 750 λύκους. n Σαφώς λιγότεροι είναι οι λύκοι που απαντούν στις μέρες μας στη Σκανδιναβία – περίπου 200 στη Σουηδία, λιγότεροι από 25 στη Νορβηγία. Και οι δύο αυτές χώρες, εντούτοις, επιτρέπουν το κυνήγι ως μέθοδο ελέγχου των πληθυσμών παρά τις επικρίσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των οικολογικών οργανώσεων.

n Οι διαμάχες μεταξύ κτηνοτρόφων και οικολόγων για τους λύκους δεν λείπουν ούτε από τη χώρα μας. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες έρευνες, ο αριθμός τους δεν υπερβαίνει τους 700. Οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί εντοπίζονται στη Βόρεια Ελλάδα και βρίσκονται σε επαφή με τους αντίστοιχους της Αλβανίας, της ΠΓ∆Μ και της Βουλγαρίας, συνιστώντας έναν ενιαίο πληθυσμό που εξαπλώνεται ώς την Ανατολική Ευρώπη· παράλληλα, μειώνεται χρόνο με τον χρόνο ο αριθμός των λύκων της Πελοποννήσου.

πηγή: tanea.gr